Biz Bizelik Fora
Huyumuz suyumuz değişti. Yukardan aşağıya saf saf çözüldük. Balık baştan kokuyor; dışardan pek sağlamız, içeriden çürüdük.
Toprak kayması değil bu bir hayat kayması. Merkezi değişen bir temelin sarsılması…
Mübalağa demeyin! Yanıyor yuva bile. Mutluluğu arayan yolunu şaşırmışlar onu nasıl bulacak huzur olmayan yerde?
Geçen, iyi anladım anlatamıyor insan. Toplumda adalet yok, sadece nefis mühim. Sazı ele alanlar bırak mıyor ki zaman. Sırada kendi varsa başkalaşıyor vicdan.
Üç gün önce sağdaki ana yola dönerken sinyal verdiğim anda solumda araç yoktu. Yolumda gidiyordum tosladı sol cephemden. Benden başkası bilmez hızı yasaldan çoktu. Kime anlattı isem beni suçlu buluyor. Suçsuzum bilsem de ben ispat bulunamıyor. Mevlâ görüyor diye teselliyi bulayım. Yoluma devam edip sırf bir dikkat olayım.
Bir yozlaşma başladı, adı Farsça âlâyiş. Arapça’da bilinir tereddi etmek diye. Bir ahlakta bir dilde yaşanırken bozulma, bir de sosyal yozlaşma, dördü bulur kültürle.
Doksanlarda hayata internet giriverdi, 2000 başlarında facebook işgali geldi. Şimdi adları bile doğru söylenemeyen mecralar, platformlar ömre pek hakim gibi.
Değişimi yaşayan dejenere oluyor. Kabul edemesek de dilimiz yozlaşıyor. Yabancı kelimeler hücum ediyor ona. Özbenliği solmakta, doğallığı kuruyor. Kelime sayısında dünyada beşinciydik. Boşaltıldı haznemiz şuursuzca seyrettik. Kuralsız kullanımlar dile musallat oldu. Ne olur yuvana dön kıymetli hazinemiz!
Bu kadar mı yabancı olunuyor topluma? Kendinden uzaklaşan insancıklar doğuyor. Bir sevda geziniyor gençlerin damarında. Yaban ülke arzusu hayalleri süslüyor. Bilmezler mi, orada farklıdır gelenekler? Yaşam tarzı, edepler, yenilen içilenler… Aşkına kavuşmayan, sarhoşça dolanır ya bazılarımız böyle, o arzuyu içmişler.
Emekli oldu emek, her şey yapay zekâdan. Reklam kokuyor duruş; kul sahte, resim yalan. Söylediği-ettiği tutmuyor, ruhu çorak. Vicdan, vicdan olalı görmedi böyle zindan.
Gelelim şimdi beni en çok yaralayana. Ben hiç ummazdım böyle çabuk kapılacağız. Bu vahim erozyonda hatta kaybolacağız. Karlar yağıyor tek tek güvendiğim dağlara. Arştan atıldık sanki, kutupta yanacağız. Güller deremiyoruz gül gibi memlekette. Özlemleri bahçeden aşkla kovamıyoruz. Hâlâ inerken şebnem seherde çiğdemlere, son bir güçle bülbüle hayran olamıyoruz.
Ne oldu bize, çok mu yorulduk yaşamaktan? Şu başa neler gelir bu yalancı dünyadan! Oysa tarihimizde olandan korkmak yoktur. Belki de büyük huzur biz bizeliktir, candan. Sabah bağa girince ima kovdum topraktan. Hak dostlara hasrettim, süpürdüm kankaları. Okey değiliz ki biz, onun yerine tamam. Önce dildeki gönlü temizlemeli insan.
Yol, biz bizelik fora; kul değil alabora. Çözüm kendi özünde. Köz olacağız yoksa.
Gülhan Yılmaz
