
Ve ayan oldu, perde kalktı, açıldı ömür sahnesi.
Ekranda canlı yayın: geçmiş ve gelmiş olan. Mahcubiyet mi, sevinç gözyaşları mı yoksa derin zifiri pişmanlık mı bekleyen?
Gözbebekleri büyümüş, koca adam olmuş, şaşakalmış.
Sonra ar etmiş, ufalmış da ufalmış; tebessümler de gelmiş o vakit, ışık saçmış, parıldamış.
Neler neler geçiyor şimdi bir bir nizama uygun.
En çok da haklı olduklarımızdan vurulmuş, yanılmışız.
Ah ben, ah benlik, hep sendin haklı, gizli kibrin köşe bucak saklı. Gözler baktı ama görmedi, kulaklar duydu ama hiç işitmedi. Ne yürek sızıları ne de sessiz nidalar umursanmadı; hep ertelendi, hep yarın, hep sonra bakarız oldu. Sanki hiç bitmeyecekmiş, hiç ondan gitmeyecekmiş gibi. Gelecek hep gelecekti, yarın hep vardı işte, hep oradaydı.
Üfledi nefis: hep sen haklısın, sen doğrusun, sen bilgilisin, sen bilirsin… O kim oluyordu ki hiç yanına gelebilir miydi? Bir sana, bir de ona bak. Ve şeytan izliyordu soldan, ellerini ovuşturarak.
Susmak gerekti, en çok da konuşmak gerektiğinde; dönüp gitmek gerekti, durup vakit kaybetmeksizin.
Neyine en çok güvendiyse insan, onlardan vuruldu zincire. Dostça yaklaşıp sinsice üfledi, hep haklı gösterdi. O verdikçe insan aldı, o da prangayı sıktıkça sıktı. Doyum yoktu hiç. Tatmin olaydı azgın nefis doyardı da belki.
Arzuların gelmedi sonu; şiştikçe şişti, durmadı, durduramadı. “Besle avuntularla, büyüt beni” dedi. Ve insan bilemedi, çünkü hep mağdurdu, hep o haklıydı.
Kalplere kilit vuruldu, kulaklar sağır oldu, gözlere mil çekildi de âlemler içerisinde kayboldu. Yaşıyor ama bitkisel hayatta gibi. Sanki damardan besleniyor; ne verilirse ona razı, bilinç kapalı, irade sistem dışı.
Hayat denen dünyadan geçerken aradığı vardı ama neydi bilemedi. Ya aradığını göreceği yerlerde olmadı ya da o yolları bilerek görmezden geldi. Erteledi “Bir gün gelirim, dönerim” dedi. Henüz erkendi, vakti vardı, uzun yıllar ufukta ve daha çok gençti…
İlk ak geldi, kondu perçemine, “Asıldı gel hizaya” diye; olmadı. Boyadı. Üzerini örttü, görmeyeyim diye. “Vakit geldi” dese de unutayım diye süpürdü hep kapı ardına.
Oysa uyanılan her sabah, tanınan yeni kısmet, alınan her nefesse ganimet; sadece bilmek gerekti kıymet.
Zincirler sıkıyor, asılıp sürükleniyor, dayanamıyor artık, sanki uyanıyor. İçeride mahpus kalmış o minik serçe çırpınıyor. Artık onu fark ediyor, hissediyor orada ve onu bekliyor. Sağından yanaşıyor, kaldırıp güzel başını can geliyor; hissettikçe seni güçleniyor, açılıyor kanatları ve yükseliyor.
Nefsin hiç hoşuna gitmiyor içinde kıpraşanlar. O minik kırıntı hayra evriliyor. Sen dirildikçe o kahroluyor. Duymayasın diye daha gür sesle çağırıyor, peşi sıra en hoşuna gidecek iltifatları sıralıyor.
Bakıyor olmuyor bu defa da konuşan o değilmiş gibi kılık değiştiriyor, kanarsın diye. “Sen oldun zaten, gör bak, var mı sen gibisi, ihlaslı, takvalısı.” Çünkü duy istemiyor minik serçenin seni uyandıracak kanat seslerini.
İnsan, yıllar geçse de, fark edemedi limandan ne kadar uzaklaştığını. Artık demir almak vakti gelmiş ama bilememiş. Şimdi bir çimdik yemiş gibi irkilip kendine gelmiş. “Dur” demek için geç miydi?
Uzatıp elimi çekip kurtarayım çırpınan o minik serçeyi sonra sarıp sarmalayayım koynuma, yuva yapsın istedi.
İnsanın peşini hiç bırakmayan, ondan vaz geçmeyen ve son nefesine kadar onunla olmaya ant içen nefsi, duyar mı şimdi yankılanan nidayı.
Ve bu sefer onun sesi yükselsin ”Ben senim, sen de bensin; bildim artık seni de beni de. Bırak da varayım huzura, aradığım Hak olan Hakikate.
.



