Düşünce Kurusu
Nasılda bakıyor yakından, uzakça.
Sanki ondan düşmemiş, bağ tellerine değmemiş gibi…
Üstüne üstün en çok onunla paylaşmışım zaman sermayesini.
Nedir bu hadsizlik? Anlamış değilim. Zaten öyle bir niyetimde yok. Yok diyorum, bakma öyle muzipçe. Onları, olanları anlamaya çalışmak, kendimi anlamsızlaştırıyor. Ya çıkamazsam kuyudan? Ya kimse tutmazsa elimi. İsmimi sayıklayıp sevgisiyle diri tutmazsa bir kalp beni. Nasıl kalkarım ayağı, nasıl çıkarım kuyudan?
Sana da mı saçma geldi? Ne bileyim, yaz dediler yazıyorum. Zihnim genişler, sözüm güçlenirmiş. Söz dinleme huyum genlerimden geliyor. Karşı koyamıyorum. Dinliyorum dinliyorum… Meğer kendimi dinlemeyi öğreniyormuşum. Daha da bir sessizleşti ortalık.
“Yazmasam deli olacaktım” Sait Faik’in gözünden de bakmadım ama geldiğim nokta, yazıyorum. Konuşmakta da iyiyimdir. Bir başladım mı ninni gibi gelir sesim. Usanmadan dinlerlermiş beni, öyle diyorlar. Ah bir başlayabilsem. Kalbinden vuracağım. Aklından, varsa biraz da vicdanından. Kulağımda yankılanan o söylem sığmıyor hiçbir yere. Kaf Dağı’nın arkasına attım. Evren rahatlasın diye.
Güneş doğmuş bile… Kiraz ağaçları çiçeğe durmuş. Yoldan geçen makbule teyze çocuklara lokma dağıtıyor. Her gün usanmadan nasıl da yapıyor bunu? Ben arada rutinlerimde teklesem de evren kurallara sağdık. Balkonun perdesini çekip giyiniyorum. Kapıyı açık bırakıyorum, geldiğimde taze nefes, hoş koku eve dolsun diye. Aynı yoldan yürüyorum. Gül ve hanımeli kokularını içime çekerek. Mavi gökyüzü gülümsetiyor beni. Geldik gideceğiz diyorum bu uğrak yerinden. Neden o zaman bu kırılmalar. Bir ses duyuyorum çok uzaktan Kaf Dağı’nın ardından. Yüzüm düşüyor ama devam ediyorum yoluma. Rutinler önemli.
Bir satıcının sesi yankılanıyor sokağın başında. “Eskiler alınır.” koşuyorum yanına anılarımı uzatıyorum, katıksız bir saflıkla. Derin bir bakış atıp dudağının ucuyla gülümsüyor. Sessiz ve bağırarak uzaklaşıyor sokaktan. “Yenilenebilir eskiler alınır…”
Elif Yıldız
