EdebiyatGülhan YılmazTöreli Yazılar

Hızırla Kırk Saat

Hızırla Kırk Saat

Tarlanın, zamanın, atlıların, aydınlığın peşindedir Sezai Karakoç. Kadınlara yapılan zulmün en büyük düşmanıdır her zaman. “Sustu, sustu kelimesini doğurdu Meryem” dediğinde, ufkumuzu ilâhi bir emre teslimiyetin müjdesiyle doldurmuştur. Öfkesi yalın kılıç ortada, öğretileri kaleminin ucunda, iyiliği övüşü hecelerinde parlar. Peygamber kıssaları en güzel onun ilhamında bulur satırlarını. Tarihin büyük, eski kapılarını öyle ihtişamlı ve inandırıcı bir şekilde aralar ki gerçekler akar girer dimağlara.

Şiirini Kur’ânî kelimelerle zenginleştirir dört mevsim. Hızır’ın karanlık bildiğimiz yönlerindeki esas güzelliği ve başarısını anlatır Hazret-i Musa kıssasından. Çölden ve simgelerinden kopamaz çünkü ona göre “Bir gülü yetiştirmek için yaratılmışızdır, şükürler olsun!” Mekke, nur, dağlar, semaver, hurma, incir, tuluatına neşeyle doğan sözcüklerdir. Hazret-i Yûsuf’un düş yorumu ustalığını, söz dizimi ustalığıyla serdeder. Rasulullah’(s.a.s.)ın miracını, “Bu bir düştü düş değildi diyerek” anlatmaya koyulur. “Meryem, bir yaratış susmasına adandın!” diyerek dizer kırmızı boncukları şiir ipine. Özsu, dört kitap, “Şahit ol ya Rab!” virdlerindendir.

Ashab-ı Kehf kıssasını Sezai Karakoç Pir kadar hafif ama iddialı anlatan bir şair görmediğimi itiraf etmeliyim. Hatta ilk okuduğumda konu peygamberler mi, melekler mi yoksa başka bir şey mi diye tereddüt bile etmiştim. Eğer gerekiyorsa kafiyeyi öyle bir kullanır ki diğer şairler bu zirveye çıkamaz. O, bambaşka bir şairdir benim gözümde. Onu anlamak için üç dört defa okumam gerekir sözlerini. Şiirle ilgilendiğim halde. Peygamberler tarihiyle ilgilendiğim halde. Düz söylememek onun şanındandır. Hazret-i Meryem’i, sözlerden oluşturduğu görünmez ama delinmez zırhlarla korur. Hazret-i İsa daha doğmadan kendisine konuşma öğretilen bir çocuktur ona göre.

Büyütmek, yenilikler ve yenilemek en sevdiği kelimelerdendir. Devrimleri bile sorgular. Şehirlerden gelip geçer Hızır gibi. Ateşlere, dumanlara tanık olur, kadim karıncaları konuşturur, suları gecede parlatır. Kum ister insanlardan, özgür çöller kumunu… Bengisunun yankısı ve aksi olduğunu ondan öğrenmişizdir. Gündüzleri güneşe varan sesin babadan geldiğini bir de. Öleni ölümle diriltmeyi, sağ olanı ölümle sağ tutmayı. Karanlık gecede karataştaki karıncayı ölümün ışınıyla görmeyi hep ondan öğrenmişizdir. Gecelerin yazılabildiğini. Çiçeğin çiçeğe durduğunda bahar geldiğini. Bazı alınyazılarının dövmeli olduğunu. Doğunun, birikip birikip, dağların çıkılmaz yerlerini dolanan kişide Mehmet’te doğduğunu.

Bazı insanların sırtında kırların ilk ırmak izleri bulunduğunu. Yürüyüşlerin düşünüş olduğunu kafanın bir duvarından öbür duvarına. Dudaklara dokunup da ağza konamayan bengisunun Mesnevi’yi kurduğunu, Şems’in ayrılığıyla. Ve bir de son dünya yeşilliklerinin çocukların elinden alındığını. Son sularının içildiğini.

Hızırla Kırk Saat, doğumu, ölümü, insanoğlunun seyrini, İslâm’ın zuhur edişini, yükselişini şiirleştirir bize. Ölümü, ahireti, mevsimleri yaşatır, gösterir izlemek isteyene.

Gülhan Yılmaz

 

 

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu