Mescitle Kurtuluş, Mescitte Kurtuluş
Yazının görselinden insanların algıladıkları şey insanların gözleri sayısınca olabilir: Algıda seçicilik. Resmi alıp bir tahlile tâbi tutsak kim bilir her bakan kendi muvazenesince neler neler söyleyecektir. BAİBÜ Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi Nuh Uçgan hocamız tahlil etse bölgenin tüm siyasi ve sosyolojik röntgenini çıkartır. Resim biraz da uluslararası ilişkiler bağlamında okunmalıdır. Nuh hoca sözlerini belki de “Hey gidi Beşar, ne dişli domuzdun sen” diye hitama erdirebilir. Ben ise resmin aynasından bana sirayet edeni haddimi aşmamaya gayret ederek efrâdını câmi, ağyârını mâni bir şekilde; ilim ve mescit bağlamında okumaya çalışacağım.
Resmi ilk gördüğüm andan itibaren MİT Başkanı sayın İbrahim Kalın’da iki, üç saniye takılı kaldı gözlerim. Bu kısa zaman diliminde savaşın başladığı zamanlardan ülkemizde ensar olmaya çalıştığımız Suriyeli kardeşlerimizin tarifsiz acıları oturdu yüreğime. Milyonlarca can kaybından cephedeki kandan, insanların başka başka ülkelerde yeni hikâye yazma çabalarından, diplomasiden, bekleyişten ve nihayet yıllar sonra gelen zaferin meyvesinden sonra yine asıl mercie kalkan elleri düşündüm. Hamdettim. O eller tüm inanan insanların elini temsil ediyordu orada tam da olması gereken mekânda.
Resme az daha dikkat kesildim, gözlerim algımın ve merakımın beni yönlendirdiği şeye Kalın’ın hemen arkasında; ders okuttuğu anlaşılan hoca efendiye takıldı. Dakikalarca baktım, ne okuduğuna, ne okuttuğuna dair fikir yürütmeye çalıştım.
Şam Emevi camiinden çıkıp Fatih camiinin direkleri dibinde; Hadis halkaları kuran Emin Saraç hoca efendi geldi gözümün önüne. Çağıma en yakın isim olduğu içindi o da. Yoksa kadim zamanlardan bu yana tefsir, hadis, fıkıh, akaid, mantık, belâgat, edebiyat halkaları kurulmuştu o mübarek mekanlarda. Her biri birbirine bağlı bir icâzetle hocalar birbirinin yerini alarak bu geleneği geleceğe taşımaya devam ettiler.
Mescitler ve ilim bir duvarı sarıp sarmalayan sarmaşıklar gibi değil mi?
Cami derslerini, ilim halkalarını küçümseyen, batıya yeterince batamamış alıkların gericilikle itham ettiği zavallı güruh geldi aklıma.
Sonra ardından şu kıssa:
“Bir adam Buhâri dersi yapan Şeyhin yanına girer der ki: Batıdaki insanlar Ay’a ulaştı sen hala Buhari şerhi yapıyorsun! Şeyh der ki: Mahluk mahluk’a ulaşmış Biz Hâlık’a ulaşmak istiyoruz. Lakin, aramızda müflis olan bir tek sensin? Ne onlarla Ay’a ulaştın, ne bizimle Buhâri okudun.”
Mescitler, O kutlu Nebi’nin bizzat inşâsında ter döktüğü Mescid-i Nebevi’den günümüze ilmin ocakları olmuştur. Suffe bir ocak olarak Medine’de doğmuş, Kurtuba Camii şerifine, Kayravan Mescidi’ne, Fatih Camii’ne ve daha sayamayacağımız nicesine meşale tutmuştur. Direklerin dibinde kırılan dizler, ibâreler arasında gezinen nice gözler şahitlik etmiş o ilim halkalarına. Her bir diz Ashab-ı Suffe’nin nefesini terennüm etmiş, satırlardakini sadırlarına nakş etmişlerdir. Mevlidler, Şifâ-i Şerifler, Kısâs-ı Enbiyalar, Kaside-i Bürdeler ve niceleri doldurmuştur kubbeleri.
Cami mâlâyânîyi eşiğinden içeriye almaz bir mihenktir. Camide yapılmayan, yapılmasında, konuşulmasında beis olan hiçbir mesele ilim kürsüsüne taşınamaz. Cami de konuşulmayan şeyin hoş olmadığı kanaati ile dışarıda da konuşulmaz. Eser yazdın ölçü şudur; camide okuyabilir misin? Mescidi, yazdığına, konuştuğuna şahit tutabilir misin?
Yüzümüzü hayra, ilme ve iyiliğe dönmeliyiz. Adımlarımızla mescitlere yönelmeliyiz.
Velev kâne yüz seksen kâbilinden tekrar ederek bitireyim: İslam, derneklerimizde, partilerimizde, öğrenci kulüplerimizde vs. birer arazdır. Cevher olan mescitlerdir. Oralar Allah’ın beytinin şubeleri ve ilmin yeryüzündeki kutlu evleridir.
Ne zaman İsmet Özel’den şu dizelerini okusam aklıma mescitler gelir:
“Şarkıya dön,
Kalbine dön,
eve dön”
Bu yazımı da Suriye’nin kurtuluşu ile evlerine dönen kardeşlerime, hamdini mescitte el açarak gösteren devlet büyüklerime ve kalbi mescitlere bağlı olan her bir bireye ithaf ediyorum.
Mustafa Yakışır
